سه دلیل که احتمال بروز دیابت در سیگاری ها را افزایش می دهد:

*سیگار غلظت گلوکز خون پس از مصرف غذاهای حاوی گلوکز را افزایش می دهد.

*سیگار حساسیت به انسولین را کاهش می دهد.

*سیگار باعث اختلال در تحمل گلوکز می شود.

حدود ۱۰ درصد دیابتی های نوع ۲ را افراد سیگاری تشکیل می دهند.

دیابت نوع ۲ با هایپر گلایسمی ،مقاومت به انسولین و اختلالات ترشح انسولین مشخص می شود.پاتوژنیسیته این بیماری به درستی شناخته نشده است،اما هم عوامل ژنتیکی که ترشح انسولین و حساسیت به آن را تحت تاثیر قرار می دهند و هم عوامل محیطی مانند : چاقی در ایجاد ـن اهمیت دارند.در این مقاله شیوع و احتمال بروز دیابت نوع ۲ بررسی شده است.

شیوع:

در ایالت متحده ،احتمال بروز دیابت نوع ۱ و ۲ برای افرادی که در سال ۲۰۰۰ متولد شده اند ،۳۹-۳۳ درصد در زنان و مردان برآورده شده است.همچنین در زنان و مردانی که قبل از سن ۴۰ سالگی به دیابت مبتلا شده اند ،کاهش طول عمر به طور متوسط بین ۱۹-۱۲ سال تخمین زده می شود.مطالعات نشان داده اند که میزان شیوع دیابت نوع ۲ طی ۳۰ سال گذشته ۲ برابر شده و مهمترین علت آن شیوع چاقی در دوران کودکی است.

سابقه خانوادگی و نژاد:

بیماران مبتلا به دیابت نوع ۲ که سابقه خانوادگی دیابت نوع ۱ یا ۲ را نداشته باشند،در سنین بالاتری به این بیماری مبتلا می شوند و ترشح انسولین اندوژن نیز در آنها در مقایسه با افرادی که سابقه خانوادگی دارند ،به میزان بیشتری باقی می ماند.افرادی که سابقه خانوادگی دیابت نوع ۲ دارند چاق تر هستند .احتمال بروز دیابت  در بین نژادهای آسیایی ،اسپانیایی و سیاه پوستان بیشتر از سایر نژادهاست.

چاقی:

همزمان با افزایش وزن بدن ،احتمال بروز اختلال در میزان تحمل گلوکز (IGT) یا دیابت نوع ۲ در تمام سنین افزایش می یابد.چاقی باعث کاهش مقاومت به انسولین در گیرنده های انسولین و کاهش جذب گلوکز محیطی می شود که مهمترین علت ایجاد دیابت نوع ۲ است.کاهش وزن بدن هم می تواند احتمال بروز دیابت نوع ۲ را کاهش داده و در بیماران دیابتی کنترل گلایسمی را بهبود بخشد.

توزیع چربی:

علاوه بر میزان چربی،توزیع بافت چربی اضافی نیز یکی از عوامل خطر ساز مقاومت به انسولین و دیابت نوع ۲ است.درجه مقاومت به انسولین و شیوع دیابت نوع ۲ در افرادی که چاقی در قسمت های بالای بدن یا چاقی شکمی دارند ،بیشتر است.مشخصه این نوع چاقی نسبت دور کمر به دور باسن بیشتر از ۹۵/۰ در مردان و ۸۵/۰ در زنان می باشد.میزان چربی زیر پوستی در ناحیه تنه مهم تر از چربی صفاقی است.

شیوه زندگی:

با وجود این که ایجاد مقاومت و نارسایی در ترشح انسولین در دیابت نوع ۲ بیشتر تحت تاثیر عوامل ژنتیکی و وراثتی قرار می گیرد ،اما ویژگیهای رفتاری مانند فعالیت فیزیکی و سیگار کشیدن نیز می تواند به طور مستقیم با این بیماری ارتباط داشته باشد.

سیگار:

مطالعات گسترده ای در زمینه ارتباط بین سیگار کشیدن و افزایش احتمال بروز دیابت نوع ۲ انجام گرفته اندو همگی نشان داده اند که مصرف سیگار می تواند خطر ابتلا به دیابت را افزایش دهد.این احتمال با تعداد سیگارهایی که فرد در روز مصرف می کند و مدت زمانی که فرد سیگار می کشیده ،ارتباط مستقیم دارد.حتی این مطالعات نشان داده اند که این احتمال در افرادی که در معرض دود سیگار نیز قرار می گیرند افزایش می یابد .مشخص شده است که حدود ۱۰ درصد دیابتی های نوع ۲ را افراد سیگاری تشکیل می دهند.در برخی مطالعات دلایل زیر برای احتمال بیشتر بروز دیابت در سیگاری ها مطرح است:

*سیگار باعث افزایش غلظت گلوکز خون پس از مصرف مواد غذایی حاوی گلوکز می شود.

*سیگار ممکن است حساسیت به انسولین را کاهش دهد.

*سیگار به علت ارتباط مستقیم با توزیع چربی شکمی و افزایش اندازه دور کمر به دور باسن ،می تواند باعث اختلال در تحمل گلوکز شود.

الگوهای غذایی:

یک رزیم غذایی سالم (غنی از فیبرهای گیاهی ،اسیدهای چرب غیر اشباع و حاوی اسیدهای چرب ترانس کمتر ،در کاهش ابتلا به دیابت نوع ۲ بویژه در سفید پوستان موثر است.

رژیم های غذایی:

در رژیم های غذایی غربی ،بعلت مصرف میزان بالای گوشت قرمز ،گوشت های فرآوری شده ،لبنیات پرچرب ،دسرها و شیرینی ها،احتمال بروز دیابت افزایش می یابد .در مقابل ،احتمال ابتلا به دیابت در افرادی که از رژیم های غذایی استفاده می کنند که میزان مصرف سبزیجات ،میوه،ماهی،مرغ،غلات کامل و روغن زیتون در آنها بالاست،کاهش می یابد.

محصولات لبنی:

بین مصرف لبنیات و سندرم متابولیک (چاقی،عدم تحمل گلوکز،افزایش فشارخون و دیس لیپیدمیا)در افرادی که اضافه وزن دارند رابطه معکوسی وجود دارد.

مغزها و فیبر غلات:

مصرف یک اونس در هفته از مغزها و کره بادام زمینی می تواند میزان خطر دیابت نوع ۲ را در زنان کاهش دهد .افزایش مصرف فیبرهای غیر محلول نیز به مدت ۳ روز می تواند حساسیت به انسولین را افزایش دهد.

نوشیدنی ها:

مصرف طولانی مدت قهوه ممکن است باعث کاهش ابتلا به دیابت نوع ۲ شود.در مطالعات مشخص شده که میزان خطر ابتلا به دیابت در افرادی که بیشتر از شش فنجان قهوه در روز مصرف می کردند ،به میزان قابل توجهی کاهش یافته است .مصرف نوشابه های شیرین نیز باعث چاقی در کودکان و افزایش خطر دیابت نوع ۲ می شود.مصرف آب پرتقال و آب انگور و نوشیدنیهای رژیمی چنین اثری ندارند.

عوامل محیطی:

مطالعات نشان داده که قرار گرفتن در معرض برخی سموم و ترکیبات مانند آرسنیک و بیس فنل ،می تواند احتمال بروز دیابت را افزایش دهد.

علائم کلینیکی:

اختلال در متابولیسم گلوکز ممکن است سال ها قبل از اثبات دیابت وجود داشته باشد.افرادی که اختلال قند خون ناشتا و مشکلات تحمل گلوکز دارند ،بیشتر در معرض ابتلا به دیابت و بیماریهای قلبی و عروقی قرار دارند.

عوامل التهابی:

زنان دیابتی میزان اینتر لوکین -۶ بالا تر و حساسیت بیشتری به پروتئین واکنشی C دارند.همچنین میزان Tumor necrosis factor alpha receptor 2  در این افراد بالاتر است.

اختلالات اندوتلیال:

این اختلالات با افزایش احتمال بروز دیابت نوع ۲ در زنان ارتباط دارند.در مطالعات مشخص شده در افرادی که دیابت دارند ،سطح بیومارکرهای اختلالات اندوتلیال (ICAM-1)بالاتر است.در این مطالعات مشخص شد که زنان دیابتی ،میزان پایه HbA1c بالاتری دارند و افزایش HbA1C در افراد غیر دیابتی نیز باعث افزایش خطر بیماری های قلبی و عروقی می شود.

هورمون های جنسی آندوژن:

میزان این هورمون ها می تواند بر احتمال بروز دیابت موثر باشد .مشخص شده است که پس از اندازه گیری BMI ،میزان های بالای تستوسسترون در زنان با افزایش احتمال بروز دیابت نوع ۲ همراه است اما در مردان ،باعث کاهش خطر دیابت می شود.کاهش میزان گلوبولین متصل شونده به هورمون جنسی ،با افزایش خطر ابتلا به دیابت نوع ۲ در زنان بیشتر از مردان همراه است.جنسیت باعث می شود که تستوسترون بر روی لیپولیز و تولید سیتوکین هایی مانند فاکتو نکروز آلفا اثرات متفاوتی ایجاد نماید.

درمان بوسیله کاهش آندروژن ها:

انجام این روش در مردانی که سرطان پروستات دارند ، احتمال بروز مقاومت به انسولین و ایجاد دیابت را در مقایسه با افرادی که جراحی شده یا رادیو تراپی داشته اند ،افزایش می دهد.

بیماریهای قلبی و عروقی:

نارسایی قلبی و انفارکتوس میوکارد ،باعث افزایش خطر ابتلا به دیابت نوع ۲ می شوند.در مطالعه ای که بر روی ۲۶۱۶ بیمار غیر دیابتی مبتلا به بیماری عروق کرونری انجام شد،مشخص شد که آنها دو برابر سایر افراد ممکن است به دیابت مبتلا شوند.برخی مطالعات بین بالا رفتن فشار خون و خطر دیابت نوع ۲ ارتباط مستقیمی را نشان داده اند.

سیکل قاعدگی نا منظم:

زنانی که دوره های بین سیکل قاعدگی آنان طولانی است (بیش از ۴۰ روز) ، بیشتر از زنانی که سیکل قاعدگی آنان ۲۶ تا ۳۱  روز طول می کشد ،به دیابت نوع ۲ مبتلا می شوند.اغلب این زنان ممکن است تخمدان پلی کیستیک داشته باشند که این اختلال هم خطر دیابت نوع ۲ را افزایش می دهد.

شیردهی:

شیر دهی می تواند میزان خطر ابتلا به دیابت نوع ۲ را کاهش دهد.به عبارتی هر سال شیردهی می تواند میزان خطر دیابت را طی ۱۵ سال آینده ،۱۵-۱۴ درصد کاهش دهد.برای اینکه این اثر ایجاد شود، باید حداقل به مدت ۶ ماه شیردهی انجام شده باشد.به این ترتیب هر چه مدت شیردهی در هر نوبت از بارداری طولانی تر باشد باعث ایجاد اثرات مفیدتری می شود.این کاهش خطر برای زنانی که از آخرین شیردهی آنان بیشتر از ۱۵ سال می گذرد ،ایجاد نمی شود .همچنین میزان شیوع دیابت در زنانی که دیابت بارداری داشته اند ، تحت تاثیر شیردهی قرار نمی گیرد.

دیابت بارداری:

احتمال بروز دیابت نوع ۲ در زنانی که دیابت بارداری داشته اند ،از ۶/۲ تا ۷۰ درصد افزایش می یابد که بیشترین میزان آن طی ۵ سال اول پس از بارداری و کمترین میزان آن طی ۱۰ سال پس از بارداری ایجاد می شود.این زنان ، هم دچار مشکلاتی در ترشح انسولین و هم در عملکرد انسولین می باشند.

چاقی:

مهمترین عامل خطر ساز برای ابتلا به انواع دیابت ، چاقی است.جنسیت ، سابقه خانوادگی، نژاد، فعالیت فیزیکی و سیگار کشیدن نیز از عوامل مهمی هستند که احتمال بروز دیابت را افزایش می دهند.تغییرات شیوه زندگی مانند کاهش وزن و ورزش کردن می تواند خطر ابتلا به دیابت را کاهش دهد.