بیماری قند را به طور کلی می تولن به دو دسته تقسیم نمود:

نوع اول : که به آن بیماری قند وابسته به انسولین نیز می گویند، این نوع بیماری قند از نوع شدید  و غیر معمول و شروع آن در کودکی و نوجوانی و افراد زیر 35 سال دیده می شود. اصطلاحاً دیابت جوانان و یا juvenile Diabetes با آن اطلاق می شود.

نوع دوم : بیماری قند غیر وابسته به انسولین می باشد که در سنین بالاتر به وجود می آید . این نوع بیماری از بیماریهای است که سهم عمده درمان و کنترل به عهده خود بیمار گذاشته می شود . موفقیت این خود درمانی و مراقبت از خود در آموزش می باشد ، یعنی فرد باید از فرآیند بیماری خود آگاه باشد ، با طبیعت بیماری آشنایی پیدا کند ، علایم خطر را شخصاً تشخیص دهد و به طور کلی اثر انسولین و یا قرصهای دیابت را فهمیده و طبق دستور و نیاز عمل کند. اهمیت ورزش و کم کردن وزن را درک کرده ، به نشانه های بالا رفتن یا پایین آمدن ناگهانی میزان قند خون و علل آن واقف باشد. فرد دیابتی بایستی همواره گوش به زنگ پی آمد هایی دراز مدت بیماری بوده و از بروز عوارض احتمالی پیشگیری کرده و یا تا حدّ امکان آن را به تعویق اندازد. برای رسیدن به یک هدف کلی و عمده – یعنی سلامت و خوب زیستن با وجود داشتن بیماری قند و داشتن زندگی  عادی با کیفیت خوب ، فرد دیابتی بایستی در همه حال تحت نظر پزشکان متخصص قلب و عروق ، زنان مامایی (در مورد خانم ها) کلیه و چشم باشد.در دیابت نوع دوم به خصوص رکن اصلی مراقبت از خود و خود درمانی درک صحیح بیمار از تغذیه ، خوب خوردن و درست خوردن و اثرات معجزه آسای آن در پیشگیری و کنترل اکثر بیماریهای مزمن است.

 

در نتیجه ، عادات غذایی فرد هر چه بوده باید کاملاً تغییر کرده تا بتواند به نیازهای تغذیه ای خود با داشتن بیماری قند پاسخ دهد.

بیماری قند نوع دوم و یا غیر وابسته به انسولین خطر وسیع تری است که جامعه را تهدید می کند. این نوع بیماری همه گیرتر بوده و در سنین بالای 40 سالگی شروع می شود. در این افراد لوزالمعده انسولین ترشح می کند ولی مقدار آن برای جذب و ذخیره قند در بدن کافی و موثر نیست. دلیل آن مقاومت سلول در مقابل انسولین ارزیابی شده است. نود درصد بیماری های قند را بیماری نوع دوم تشکیل می دهد. در حدود 12 میلیون نفردر آمریکا و نیمی از این افراد از ابتلا به بیماری قند خود بی اطلاعند و زمانی متوجه می شوند که عوارض ناشی از آن آشکار می گردد. از آنجایی که آنچه می خوریم تأثیر به سزایی در مقدار و میزان قند خون و انسولین مورد نیاز دارد. بنابراین تغذیه مهم ترین عامل شروع، تشدید و کنترل این نوع بیماری قند می باشد.